Er is natuurlijk een hoop gebeurd sinds mijn vorige bericht. Uit met het ene vriendje, aan met het andere vriendje, van NJMT af, zomervakantie… Maar daar gaat het nu natuurlijk niet om. Ik heb veel belangrijker nieuws, en dat is dat ik weer aan een boek begonnen ben. Hoe het gaat heten weet ik nog niet, maar ik heb wel een begin.

 

Het gaat over een meisje, Marisa (die naam heb ik gekozen omdat een vriendin Marisa heet, en die heeft geholpen met het bedenken). Marisa, dus… Ze is een jongvolwassene en druk bezig met haar studie. Op een dag, wanneer het vakantie is, wil ze er even tussenuit, en boekt dus een vakantie naar Spanje. Alleen. Ze is totaal niet met mannen bezig, dat was ik vergeten te vertellen. Totdat ze iemand op vakantie ontmoet, Diego. Maar of deze man wel zo goed voor haar is…?

 

Preview?

 

Ik kijk nogmaals naar de blauwe plek met de rode puntjes erin die was overgebleven van de beet. Langzaam krijg ik beelden terug van wat er was gebeurd. Diego? Ik zag Diego voor me. Op vakantie in Spanje had ik hem ontmoet. Hij was zo lief. Zo aardig. Ik was zo verliefd op hem. Wat gebeurde er? Waarom krijg ik een onbestendig gevoel bij hem? Alles was toch oké?

 

Hij komt op me af. Ik heb rillingen over mijn rug van de kou. Op de achtergrond hoor ik een vrouwenstem. Ze roept iets onverstaanbaars in het Spaans. Ik had wel wat woordjes opgepikt, maar dit was totaal onbegrijpelijk voor mij. Weer komt Diego een stap dichter bij mij.

 

Ineens kan ik me weer herinneren wat er was gebeurd. Ik denk er liever niet over na, dus stop de gedachte meteen weer waar het thuis hoort: in het hokje bij 'verdrongen'.

 

Dichter, dichter, dichter. Hoe goed ik de gedachte ook probeer te verdringen, alles staat nog glashelder op mijn netvlies gedrukt. Magdalena, zijn vrouw. Waarom gilt ze toch zo? Ik krijg er hoofdpijn van; houd toch op!

 

Weer schud ik mijn hoofd. Verdring dan, verdring dan. Vergeet. Het is over. Vergeet. Ga door met je leven. Vergeet.

 

 

Dat was het proloog. Lijkt je het leuk en wil je op de hoogte blijven? Volg dan mijn blogs, en stuur een reactie!

 

Thanks for reading.

Have a nice day,

Sarah.

 When the sun is raising, 

the flowers’ coming up, 

and the time stands still… 

The only thing I can think about, 

is you.

  

When the moon is full, 

stars are glittering,  

and the night is dark… 

The only thing I can think about, 

is you.

  

But what if…

… The moon isn’t any longer here? 

… The stars just disappeared? 

… The night is not dark anymore? 

… The sun isn’t coming up? 

… The flowers neither?  

… The time flies away?

 

 

Isn’t that just a dream?

 

 

Ja, mijn Engels kan beter… Comment?

"Mam, kom nou!" riep Gina, "we moeten naar voetbal!"

"Mam, Sjaan loopt de hele tijd te piepen!" zei Eva.

"Doe er dan wat aan!" schreeuwde mam geïrriteerd.

"Maar ik moet toch ook mee naar voetbal?"

Mama slaakte in een diepe zucht en riep: "Gie… Uh, Eef! Nee, Saar! Kom nu Sjaan uitlaten! Waarom moet ik het toch iedere keer vragen?!"

Sarah kwam angstig naar beneden en deed de riem van Sjaan om zonder iets te zeggen.

"En Gina, waarom ben je nog niet aangekleed? We moeten over 10 minuten weg! Schiet op!"

Terwijl Sarah Sjaan aan het uitlaten was en Gina haastig haar voetbalspullen bij elkaar zocht, ging mama even op de bank zitten, wachten tot Gina klaar was.

Papa lag waarschijnlijk nog in bed, omdat hij de nacht ervoor laat thuis was gekomen van een optreden met zijn band.

 

Toen Sarah eenmaal terug kwam met Sjaan, waren Gina, Eva en mama al weg.

Over twee uurtjes zou Sarah ook weg moeten, naar NJMT (Nationaal Jeugd Musical Theater).

Ondertussen ging ze even huiswerk maken en papa ging ontbijten.

Sarah was blij dat de verschrikkelijke zaterdagochtend-stemming was weggeëbd.

 

Om 13 uur raapte Sarah haar spullen bij elkaar. Ze ging met de tram naar NJMT.

Papa zou wat rommelen in huis, misschien nog even basgitaar spelen en Eva, Gina en mama zouden laat in de middag weer terug komen van voetbal.

 

Rond etenstijd (18 uur) was iedereen er weer.

De familie kon gaan eten. De spanning was goed. Iedereen vroeg naar elkaars dag, en toen iedereen klaar was met eten, wilden Sarah en Eva huiswerk gaan maken.

 

Daar komt het volgende dilemma.

De afwas.

 

"En waar denken jullie heen te gaan?" vroeg papa toen Sarah en Eva naar boven wilden sluipen.

"Naar boven?" vroeg Eva onzeker.

"Om huiswerk te maken?" voegde Sarah eraan toe.

Papa wees naar de vuile borden die afgewassen moesten worden en zei: "Dacht het niet."

Sarah wilde nog gebaren naar Eva dat ze er niet verder op in moest gaan, en gewoon gaan beginnen met afruimen, maar het was natuurlijk al te laat.

"Waarom kunnen jullie het nou niet even doen? Wij hebben het ook zwaar hoor, we moeten HUISWERK maken!"

"Laat maar jongens," zei mama overdreven rustig, "ik doe het wel."

Het beangstigde Sarah een beetje, dus zonder iets te zeggen pakte ze de kaas om het in de koelkast te doen.

"Saar, laat nou maar… Ik wil graag afwassen."

Ze wilde nog zeggen 'maak dat een kat wijs', maar had geen zin in een discussie dus ging zachtjes naar boven.

Eva volgde haar en mama slaakte (weer) in een zucht.

 

"Barrie," zei papa toen Eva en Sarah naar boven waren, "zal ik het voor je doen, lieffie?"

"Nee, Jeroen, laat maar."

 

De spanning zat er weer lekker in.

 

Soms, heel soms… Hoor ik ze gewoon denken: 'Pubers…'

Het is zover! Ik heb een eigen website met veel informatie over mij, mijn boek, mijn bezigheden en natuurlijk alle ruimte om reacties achter te laten. Op mijn columns, mijn foto’s en op elkaars inbreng. Als je een reactie achterlaat, zorg dan voor R.E.S.P.E.C.T. oke?

Ik ging weer naar school, na 2 dagen ziek op de bank. Ik voelde me nog steeds niet helemaal oké, maar ik vond dat ik het wel weer kon proberen. Tenslotte zou die middag de fotoshoot (voor de kaft) en mijn feestje zijn! Ik moest dus maar neusspray meenemen en een pakje aspirines, dan zou alles goed komen.   Op school was het saai (verrassend hè?). Maar is de pauzes was het heel erg melig! De eerste pauze kletsten we gewoon wat met vrienden, maar de tweedepauze was er een vulkaanuitbarsting van appelmoes! Marisa (die Femke speelt op de kaft) had namelijk een soort 'knijpdanoontje' mee. Vera (vriendin) wilde het proeven en toen ze het aan haar mond zette, kneep ik er iets te hard in. De appelmoes zat letterlijk overal: Op de jassen en tassen; in Vera's neus (én BH!); in mijn haar… Overal! We gingen allemaal naar de wc om ons een beetje schoon(er) te maken, maar dat werkte ook voor geen meter. Gelukkig hoefden we nog maar 1 lesuurtje, en konden daarna naar mijn huis.   Dat lesuur was ook hilarisch! Meneer Zariok van Scheikunde had een prachtig SO (Schriftelijke Overhoring) gemaakt. We hadden 2 versies: Versie A en Versie B. Ik had Versie B en het viel me al meteen op dat opdracht 1 en 3 ongeveer hetzelfde waren, maar zei niets. Ik wist niet dat we de SO die dag zouden hebben, omdat ik natuurlijk ziek was. Maar gelukkig had ik een beetje goed opgelet in de les, en wist ik wel een paar berekeningen, maar het was alnog niet te doen. Een klasgenoot begon al met zeuren: "Meester, het is echt vet moeilijk!" Zariok keek hem aan van: 'Jongen, dan had je maar moeten leren' en reageerde niet op deze reactie. Nog een andere klasgenoot zei even later: "Ja, meester. Hij heeft gelijk hoor!" Zariok keek hen allebei vijandig aan en probeerde het -zonder antwoorden te geven- uit te leggen op het bord. Alle 18 leerlingen van 3G1 gingen nu protesteren, omdat het óf te druk was, óf ze begrepen het niet en Zariok verloor controle. Hij legde het nog een keer uit. En nog een keer, en nog een keer… Uiteindelijk had hij het zó helder uitgelegd dat hij het antwoord al had gegeven. Toch begrepen sommige leerlingen het nog steeds niet, en gingen zeuren over opdracht 3, dat overigens de laatste opdracht was. Na een hele discussie heeft hij opdracht 3 geschrapt, en hadden we maar 2 sommen, die niet heel duidelijk en makkelijk te maken waren.   Na de les vroeg ik aan Maickel (die model is voor Daniël, op de kaft) of hij met Nada (vriendin) met de tram naar mijn huis kon gaan. Zij waren allebei namelijk niet op de fiets en Maickel weet niet uit zijn hoofd waar ik woon, terwijl Nada al heel vaak bij mij geweest is. De rest (Stella, Nataliya, Vera, Judith en Marisa) volgde mij, op de fiets. Toen we eenmaal op het fietspad -niet zo ver van school- waren, merkte ik dat iemand zo aardig is geweest om de ventiel van mijn nieuwe fiets eruit te draaien. Dus ik riep keihard: "Stoppen!!!!!" Iedereen kwam naar me toe en Vera zei: "Sja, we moeten maar even terug naar school lopen, daar hebben ze wel een fietspomp. Want als je nu verder gaat fietsen, sloop je je band helemaal!" Met een zucht en een steun maakten we ons al klaar om de fietspomp te halen, tot er een man naar ons toe kwam met een pomp. We bedankten hem hartelijk en pompten mijn fiets op.   Eenmaal thuis gingen we nog even taart eten en wachten op Eva (Marianne op de voorkant) en papa (de fotograaf). We gingen Marisa en Maickel ondertussen klaarmaken voor de fotoshoot. Beetje make-up erbij en het was helemaal klaar! Toen konden we gaan…   Mijn vader zei van te voren al dat hij een geschikte muur had gevonden om de fotoshoot te doen. Ik had namelijk helemaal een idee in mijn hoofd, wat ik zo precies mogelijk wilde uitwerken. Hij had alleen de verkeerde muur gevonden. Maar ik wilde niet chagrijnig worden op mijn verjaardag, dus gingen we op zoek naar een andere plek. Al snel hadden we een plek gevonden: tegen een boom. Het had een heel mooi effect met het licht en de posities. We gingen van lokatie naar lokatie en telkens waren er wel een paar mooie foto's bij.   Na de fotoshoot gingen we terug naar huis. Maickel kon helaas niet blijven, omdat hij niet echt dichtbij woont. Bovendien waren het ook allemaal meiden, dus misschien een beetje flauw. We gingen nog even napraten, en daarna gourmetten. Dat was echt heel gezellig. We hebben ook nog even een kipfilet-gevecht gehouden, en daarna alles op het aanrecht gezet. Toen gingen we even dollen (pap, mam en mijn zusjes waren weg), en een film kijken. Voor we het wisten was het bijna 11 uur, en iedereen ging alweer weg… Ik was heel moe, dus aan de ene kant vond ik het prettig dat ik kon slapen, maar ik vond het natuurlijk wel jammer omdat het supergezellig was.   Bij 'fotografie' zal ik binnenkort een aantal foto's plaatsen van de "making of" van de fotoshoot. Én natuurlijk de voorkant van mijn uiteindelijke kaft!